|
|
|
|
|
|||||||
|
|
|
LinkBack | Seçenekler | Stil |
03-10-2010, 04:54 PM
|
|
|||
|
мЧsτєяЧ~
Guest 
Üye Numarası:
|
Biz...
Biz...
Ölümü özlerdim senin yanındayken. Evreni gözlerdim sen bana bakmazken. Karanlığı görürdüm sen konuşmazken. Yaralar açardım kalbimdeyken sen. İğrenirdim senin teninden. Herkes susarken konuşanlar da sustu. Herkes evdeyken diğerleri de oturdu. Herkes can verirken geridekiler ekran başında durdu. Silah sesleri veya bomba sesleri ne önemliydi ne de sessizdi. Görülen herşey ne anlatılamazdı ne de belirsizdi. Bedenindeki boş yollar kapanmıştı artık. Ruhundaki sonsuzluk özlemi bitmişti artık. Damarların kuruyup ölmüştü aniden. Beynin hızla çürüyüp gitmişti birden. Sen umudunu kaybedene dek... ...bu devam edecekti belki de sonsuza dek. Herkes kuklalarla uğraşırken o kuklalar da uğraşıyorlardı acizce. Herkes mutluyken ağlayanlar çoğaldı belirsizce. Herkes hayatı uğruna umudunu verirken gözlerini kapatanlar yaşadı bencilce. Silahın sesi melodi gibi gelir onu kullanana. Görülen savaş manzaradır onu yaratana. Ama görülmeyenler ölüm sebebidir bunu yaşanlar için. |
|||
|
Mesajlar: n/a
|
|
| Tags: biz |
| Bookmarks |
| Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir) | |
| Seçenekler | |
| Stil | |
|
|
 |
 |
Normal
